Er is iets in onze manier van leven dat mij al jaren bezighoudt. Iets wat zo gewoon is geworden dat bijna niemand het nog vreemd vindt, terwijl het dat misschien wel is.

Wij hebben een samenleving gebouwd waarin het volkomen vanzelfsprekend is dat een mens van ’s ochtends vroeg tot aan het einde van de middag rechtop blijft functioneren. Je staat op, maakt je klaar, vertrekt, en daarna begint een lange reeks van uren waarin je lichaam moet dragen, ondersteunen, zitten, staan, lopen, opletten en reageren.

Een groeiend verlangen naar echtheid

Authenticiteit geldt vandaag als een van de belangrijkste waarden. We willen ‘echt’ zijn – in relaties, op het werk, in onszelf. Ook jongeren benoemen authenticiteit nadrukkelijk als een belangrijke waarde: zij koppelen “echt zijn” aan eerlijkheid, trouw aan zichzelf en geloofwaardigheid (1).

Afgelopen week veroorzaakte president Donald Trump wereldwijd ophef door stellig te beweren dat paracetamol tijdens de zwangerschap en vaccinaties autisme veroorzaken – zonder enig bewijs. Gezondheidsautoriteiten spraken van onnodige en zelfs gevaarlijke bangmakerij. Maar in het geraas van stelligheid raakt één vraag snel ondergesneeuwd: hoe voeren we als artsen dit gesprek met onze patiënten?

Als de wereld schuurt en alles tegelijk wringt, helpt het om klein te blijven: bij wat tastbaar is, stil en waarachtig.

Het is verleidelijk om de dood van de zeventienjarige Lisa in Duivendrecht weg te zetten als een geïsoleerd incident. Maar wie dat doet, kijkt weg van een bredere realiteit: geweld tegen vrouwen is structureel en alomtegenwoordig. Zoals burgemeester Femke Halsema direct na Lisa’s dood zei: er is “geen blauwdruk” om dit op te lossen. Het gaat niet om één plek of één dader, maar om een nationale en structurele uitdaging.

Wanneer vrouwen zich uitspreken

Zodra een vrouw zich uitspreekt — in een interview, een documentaire, of een simpel Instagrambericht — gebeurt er iets. Denk aan Meghan Markle. Of aan Yolanthe Cabau, die sinds kort te zien is in een nieuwe Netflix-serie. De een wordt weggezet als verwende prinses die klaagt vanuit haar villa. De ander krijgt te horen dat ze ‘nog steeds’ over haar ex praat. De conclusie laat zich raden: “Ze doet wel érg dramatisch.” “Beetje gewoon doen, graag.”