Over de band die via onze kinderen ontstaat
Het was vlak voor bedtijd. De kinderen hadden hun pyjama al aan en hun tanden waren gepoetst toen ik een berichtje kreeg. Een leerling van hun school was opgenomen in het ziekenhuis. Meer stond er niet.
Ik kende haar alleen van naam. Ze was ongeveer even oud als mijn kinderen. Die avond zei ik er niets over.
De volgende ochtend, bij het aankleden, vroeg ik mijn dochter of ze haar kende.
‘Ja, mama,’ zei ze. ‘Ik ken haar.’
Ik dacht aan een lege stoel in een klaslokaal. Aan haar jas, die die ochtend niet aan de kapstok zou hangen.
Ik dacht ook aan haar moeder. Ik wist niet eens of ik haar ooit bij het schoolhek had gezien. Het bericht raakte mijn moederhart. Ik weet wat het met me doet als er iets met een van mijn kinderen is. Ik hoopte dat ze goed nieuws zou krijgen.
Via je kinderen komen er mensen in je leven die je zelf nauwelijks kent. Een kind vraagt of je dochter meespeelt. Een ander gaat naast haar zitten als ze verdrietig is. Thuis hoor je soms wie dat was. Zo krijgt een naam die je eerst alleen op het schoolplein hoorde een plek aan je eigen keukentafel.
En aan een andere keukentafel vertelt een kind over het jouwe.
Als we over school praten, gaat het vaak over toetsen, methodes en resultaten. Intussen brengen onze kinderen er elke dag uren met elkaar door. Ze merken wie er stil is, wie er weer beter is en wie er vandaag ontbreekt. Via hen krijgen wij daar thuis iets van mee.
Ik begon dit stuk te schrijven op de avond dat ik het berichtje kreeg. Dat is inmiddels ruim twee jaar geleden. Met het meisje is het gelukkig goed gekomen.
Bij het schoolhek denk ik er nog weleens aan. Sommige ouders ken ik alleen van een groet of een glimlach, terwijl onze kinderen elkaar allang kennen. En soms hoop je op goed nieuws voor een moeder van wie je niet eens weet hoe ze heet.