Buiten regent het. Het is koud en donker. De wind jaagt door de straat.
Ik zwaai de kinderen uit en doe de deur dicht. Hun stemmen klinken nog even in de verte, tot ook die verdwijnen.
En dan is het stil.
De kleine slaapt nog. Ik hoor zijn zachte ademhaling. Ik loop zijn kamer binnen en ga zitten.
Ik kijk om me heen.
Ik hoor mijn vingers tikken op mijn scherm. Mijn blik valt op de ring om mijn vinger. Goh, dat detail was me nooit eerder opgevallen. En die lijnen op mijn handen, worden die nou dieper?
Aan de muur hangt de geboorteslinger van mijn zoontje. Hangt die er nou echt al twee jaar? Het wordt toch eens tijd om hem op te bergen.
Zelfs mijn eigen ademhaling hoor ik nu. In en uit. Wat een rustgevend ritme.
Even gaat alles wat langzamer.
Dan hoor ik geritsel.
De kleine draait zich om.
We kunnen weer.